آغاز توقع، پایان عشق

غصه‌ها وقتی بر سرت آوار می‌شوند، غم‌ها وقتی چون خوره به جانت می‌افتند و موریانه‌های تنهایی وقتی روانت را می‌جوند كه با ترازوی عقل می‌افتی به جان دوست‌داشتن​هایت، به جان عشقت.

آن وقت ناخودآگاه حساب و كتاب می‌كنی، اندازه‌ می‌گیری، من چه كردم او چه كرد می‌گویی و این مقایسه خدا نكند برسد به آنجا كه تو زیادتر دوست‌داشته‌ای.

كه تو زیادتر گذشت كرده‌ای، كه تو زیادتر بخشیده‌ای، كه تو زیادتر حتی به اندازه یك سر سوزن، به قدر یك تار مو، در حد یك ثانیه، به اندازه یك قدم بیشتر به پایش دویده‌ای.

درست در همین نقطه است كه فراموش می‌كنی عشق از خود گذشتن است نه از دیگران گذشتن.

فراموش می‌كنی كه عشق دیگران را برای خودشان خواستن است نه برای خود خواستن.

 

یادت می‌رود كه عشق دیگرخواهی است نه خودخواهی.

یادت می‌رود كه عاشق پرنده دوست است نه پرنده باز و:

عاشقی با خود فراموشی خوش است/ سوختن در عین خاموشی خوش است

و فراموش می‌كنی كه​

عاشق اهل ناله و فریاد نیست/ صحبتش جز هرچه باداباد نیست

در این نقطه كه پای عقل به عشقت باز می‌شود و نمی‌توانی عقل معاش‌اندیش و ترازو صفت را سه طلاقه كنی، اینجا توقعت آغاز می‌شود و «خود» بیشتر از «او» بروز و ظهور می‌كند

منبع: جام جم