باور كنید ضرر دارد

اگر یادتان باشد گفتیم قهر یك واكنش تنبیهی برای نشان دادن نارضایتی خود به دیگران است، اما آیا واقعا این واكنش تنبیهی در ارتباط با بزرگسالان مفید واقع می‌شود؟ حقیقت این است كه قهر هم برای كسی كه آن را شروع می‌كند و هم كسی كه ادامه‌اش می‌دهد رنج‌آور است، اما كسی كه قهر را ادامه می‌دهد و بر آن اصرار می‌ورزد معمولا فشار روانی دوچندانی را نسبت به كسی كه مغضوب واقع شده، تحمل می‌كند.

او هر روز و هر ساعت در مجاورت فامیل یا دوستی كه با او قهر كرده است احساس خشم و تنفرش را مرور می‌كند، خاطرات بدش را یادآوری می‌كند و حال و هوایش بدتر می‌شود. نیروی دافعه او نسبت به كسی كه مورد قطع رابطه واقع شده، به خودش بیشتر ضرر می‌زند و به كینه‌ای دیرین بدل می‌شود و حتما شما هم باور دارید كه كینه شبیه یك كیسه پر از سنگ است و كسی كه آن را روی دوشش داشته باشد، نمی‌تواند از قله سعادت بالا برود.

از سوی دیگر باید به این نكته هم توجه داشت كه قهرهای فامیلی وقتی زیاد تكرار شود چه برای نسبت‌های نزدیك مثل همسران و چه برای نسبت‌های دورتر به مرور زمان یا به قطع كلی رابطه می‌انجامد یا لوث می‌شود و آن كه قهر را شروع می‌كرده در نظر دیگران به عنوان فردی زودرنج كه قهركردن جزئی از رفتارهای همیشگی‌اش است، شناخته می‌شود و دیگر كسی برای آشتی‌كردن با او پا پیش نمی‌گذارد.

شاید باورش برای شما سخت باشد، اما ما، خواهر و برادری را می‌شناسیم كه یك بگومگوی عادی فامیلی باعث شد تا 20 سال با یكدیگر گفت‌وگو نكنند! آنها امسال به واسطه یك تماس تلفنی با هم آشتی كردند. جریان از این قرار بود كه پدر آنها بیمار بود و خواهر كوچك‌تر ناچار شد به برادرش زنگ بزند و جریان را اطلاع بدهد و به این ترتیب آنها پس از این همه سال ناچار شدند به علت حادثه‌ای ناخوش باهم حرف بزنند و چند دقیقه پس از شروع این تماس، طوری گرم با هم صحبت می‌كردند كه انگار همیشه در كنار هم بوده‌اند.

این كه خواهر و برادر داستان ما با هم آشتی كرده‌اند خوب است، اما در حقیقت​ آنها می‌توانستند 20 سال پیش همین تماس تلفنی را داشته باشند و با هم آشتی كنند. می‌گویید چه فرقی می‌كند آنها چه زمانی آشتی می‌كرده‌اند؟ اگر می‌خواهید تفاوتش را عمیق درك كنید به مهم‌ترین حوادثی كه در 20 سال گذشته برایتان رخ داده فكر كنید، ما همیشه شادی‌ها و غم‌هایمان را با هم قسمت می‌كنیم، اما اگر نزدیك‌ترین آدم‌ها به ما نخواهند در غم و شادی شریكمان شوند، چه احساسی داریم؟ این حسی است كه خواهر و برادر این داستان در طول دو دهه تجربه‌اش كردند و خودشان را از تعداد زیادی خاطرات خوش و مشترك محروم كردند.

این قهر باعث شد روابط اجتماعی هر دو طرف محدود شود و حتی دیگران از این مشكل سوءاستفاده كنند و با بزرگ‌تر نشان دادنش، از آب گل‌آلود ماهی بگیرند.

این نكته را هم باید در نظر بگیرید كه وقتی قهر طولانی می‌شود، پس از مدتی دو طرف رابطه​ از هم دور می‌شوند و می‌فهمند بدون ارتباط با یكدیگر هم می‌توانند به زندگی‌شان ادامه بدهند و این اصلا خوب نیست. خیلی وقت‌ها طلاق‌های عاطفی میان همسران از همین نقطه ظاهر می‌شود، یعنی زن و شوهری كه آمادگی طلاق عاطفی را دارند به واسطه همین قهر طولانی چند ماهه، متوجه می‌شوند كه می‌توانند جدا از یكدیگر زندگی كنند و بنابر این چه لزومی دارد خودشان را برای برقراری ارتباط با هم به زحمت بیندازند.

از همه اینها مهم‌تر این​كه گاهی روزگار فرصت آشتی‌كردن را از ما می‌گیرد و در كمال شگفتی ناگهان چشم باز می‌كنیم و می‌فهمیم آن فامیل دور یا نزدیك را كه می‌توانستیم بسرعت با او آشتی كنیم و سال‌ها در غم و شادی كنارش باشیم، دست مرگ او را از صفحه روزگار پاك كرده است و رفتنش برای ما، چیزی جز اندوه و حسرتی شدید ​ نگذاشته است. شبیه به آنچه می‌گوییم در دنیای واقعی بارها رخ داده است برای مثال، ما دو خواهر را می‌شناسیم كه 15 سال با هم قهر بودند تا آن كه خواهر بزرگ‌تر وقتی مشغول تماشای تلویزیون بود، خواهر كوچك‌تر را در جنگی تلویزیونی می‌بیند و دلتنگش می‌شود. بنابراین شماره قدیمی را كه از او داشته پیدا می‌كند و زنگ می‌زند، اما نكته غم‌انگیز این است كه خواهر كوچك‌تر دقیقا یكی دو روز پیش از این تماس در عمل جراحی ناموفق، فوت كرده بود و آن جنگ تلویزیونی ماه‌ها پیش ضبط شده بود. شما با چند نفر قهر هستید؟ دلتان طاقت می‌آورد آنها را نبینید؟ هیچ فكر كرده‌اید اگر به آنها زنگ بزنید و صدایی پشت گوشی با بغض بگوید كه آنها دیگر كنار ما نیستند چه احساسی پیدا می‌كنید؟

 

منبع: جام جم