پیشگامان اولیه در این حوزه عبارت از جان ب. واتسون، ماری کاور جونز، و ایوان پاولف بودند. با این حال، با ظهور ب. اف. اسکینر، رفتار گرایی اهمیت فوق العاده ای پیدا کرد. اسکینر اولین کسی بود که ازاصطلاح رفتار درمانی استفاده کرد و بیان کرد که می توان با مشکلات رفتاری مستقیماً برخورد کرد و صرفاً به نشان های مرضی تعارض روانی زیر بنایی نپرداخت (نیکلز و شوارتز، 1991) اسکینر مبتکر و مدافع شرطی سازی عامل بود. براساس این دیدگاه افراد از طریق پاداش و تنبیه یاد می گیرند که به محیط شان به شیوه خاصی پاسخ دهند. برای نمونه، چناچه مردی به زنی لبخند بزند و زن نیز متقابلاً به او لبخند بزند، مرد ممکن است با میل و اراده به او نزدیک شود و با او حرف بزند، زیرا عمل اولیه او تقویت شده است. اسکینر عقاید خود را درباره شرطی سازی عامل در کتاب های درسی نظیر علم و رفتار آدمی (193) و در کتاب ساده ای نظیر دو نابکار (1948) به رشته تحریر در آورد.

براساس کارهای اسکینر و از ترکیب کار جوزف ولپه و آلبرت بندورا، بخش زیادی از خانواده درمانی رفتاری شناختی بوجود آمد. افراد دیگری نیز در این حوزه سهم داشته انداز قبیل: جرالد پترسون، ریچارد استوارت، نورمن اپستین، نیل جاکوبسن، والتر میشل، روبرت وایس، ادوارد کاتکین، گایولامارگین، میشل گراو، آلبرت الیس، آرون بک، دیوید برنز و دونالد مایکن بام.

نصرت نوجوان

منبع: خانواده درمانی، مولف: ساموئل گلادینگ